หนุ่มโพสต์เฟสบุ๊ค เล่าเหตุการณ์พบคนบ้าในปั้ม เเละนี่คือจุดเปลี่ยนของชีวิต (ต้องอ่าน)

0
137

คนบ้า ณ อ.สอง ???

วันวานที่ยังเยาว์กว่าจะบ่าย

สายลมหอบเอาความร้อนแล้งพัดโชยมา

ณ ร้านสะดวกซื้อ ปั้ม ปตท.ทุ่งน้าว อ.สอง จ.แพร่

ขณะที่ผมนั่งรอน้องพาราเข้าห้องน้ำ

ได้พบกับชายคนนี้ที่ปั้ม ปตท.

เขาสวมเสื้อทหารลายพรางแขนยาว

ไม่ติดเครื่องหมายยศ ไม่บอกสังกัดเหล่าทัพใด

ผูกผ้าพันคอสีดำเคลือบด้วยคราบเหงื่อไคลจนมันวาวรับกับใบหน้าที่ทาสีดำจากถ่าน

ทรงผมเดทร็อค ดูออกว่าคงไม่ได้เจอแชมพูมานานโข

แต่งแต้มปักปิ่นด้วยไม้เสียบลูกชิ้นประดับดอกไม้แห้งจากพวงมาลัยห้อยหน้ารถ

เด็กหญิงวัยไม่เกิน 4 ขวบ เดินผ่านมา

รีบวิ่งไปเกาะมือ เบียดหน้าแนบซบขาแม่

แต่ยังแอบหันมามองด้วยแววตาตื่นกลัว

ผมเฝ้าดูเขาคุ้ยเขี่ยหาของในถังขยะ

ลุ้นอยู่ในใจว่าจะได้อะไรในนั้น

ไม่นานพี่ก็เลือกหยิบถุงแตงกวาหลายชิ้นกับกะหล่ำปลี

แต่ไม่มีไส้กรอกอีสาน

ซดน้ำสีขุ่น เคี้ยวก้อนน้ำแข็งในแก้วพลาสติกใส

เข้าใจว่าก่อนหน้าคงเคยเป็นโกโก้เย็นอย่างอร่อย

ค้นได้กาแฟกระป๋องยกดูดเสียงดังฟูดดดด..

ทำให้รู้ว่าด้านในมีแต่ความว่างเปล่า

เขาหันมาส่งยิ้มหวานแถมสายตาที่เป็นมิตรให้ผมพร้อมกับเริ่มบทต้นสนทนา

“เคยนะ อาทิตย์ก่อน ในกระป๋องอย่างนี้เลย ดูดขึ้นมาเต็ม ๆ รู้สึกว่ากลืนอะไรเหนียวๆ
คายออกมาดูจึงได้รู้ว่ามันคือ เสลดกับ น้ำลาย 555 ”

เขาพูดพลางหัวเราะดูเป็นเรื่องตลก

ผมฝืนหัวเราะแห้ง ๆ ตาม จินตนาการเห็นภาพชัดเจน

คิดในใจว่าต่อไปควรพักการกินขนมเต้าส่วนสักระยะ

น้องพาราเดินมาพอดี ชวนผมไปหาของกินในร้านสะดวกซื้อ

“พี่เอาอะไรหน่อยไหมครับ ผมขอเลี้ยง”

เขามีสีหน้าฉงน นิ่งคิดนิดหนึ่งก่อนตอบว่า

“เอาอะไรก้อได้ ของที่ให้น้องให้พี่เป็นทานชาตินี้ ชาติหน้าน้องก็จะได้กินอันนั้น”

“อุว่ะ !!! ไม่ทำธรรมดาชายคนนี้” ผมคิดในใจ

เมื่อออกจากร้านน้องพารายื่นถุงหิ้วให้ ข้างในมีกาแฟ ขนมและน้ำดื่ม คิดว่าจะได้ยินคำว่าขอบคุณจากพี่เขาแต่พี่เรากับบอก “สาธุ”

“เราขอถ่ายรูปกับพี่หน่อยนะครับ”

“ถ่ายไปทำไมครับ”

“ผมจะขอเอาไปลงเฟสบุ๊ค” ตอบพลางล้วงมือถือเปิดโหมดถ่ายรูปส่งให้พารา

“แล้วเฟสบุ๊คคืออะไร”

เราทั้งสองอึ้งไปหน่อยกับคำถามก่อนที่พาราจะช่วยตอบไปว่า

“ก้อเอาไว้ถ่ายรูปอวดกัน ไว้ระบายความรู้สึก เขียนความคิด ขายของ คุยกับเพื่อน ไว้แชร์อะไรดีๆ นะพี่”

เขาทำหน้าเหมือนจะงงก่อนพูดออกมาคล้ายบ่นว่า “ พวกคุณบ้าดีเน๊าะ”

อย่างไม่ยอมเสียเวลาน้องพารากดถ่ายรูปแบบรัวๆ

“อย่าเข้าใกล้ผมมากนะ ผมเหม็น” พี่เขาพูดพร้อมขยับถอยห่างเรา

“พี่มีชื่อไหม “ พาราถาม

“มีสิ ผมชื่อบุญลือ”

“แล้วบ้านพี่อยู่ไหน”พารายิงคำถามใส่อีก

“บ้านผมอยู่ข้างในนี้(ชี้นิ้วไปทางบ้านทุ่งน้าว) แต่ผมเกิดที่สระบุรีนะ มีพ่อคนเดียว”

“พี่บุญลือนอนที่ไหนครับ”

บางคืนก้อนอนในป่าแถวนี้ ถ้าฝนตกก็นอนข้างๆ นี้ (ข้างตู้ เอทีเอ็ม)

“ยุงไม่กัดหรือพี่”ผมถามต่อ

“ก้อมีบ้าง แต่ผมหลับสบายดีนะ เพราะไม่มีเรื่องให้คิดมาก

ไม่ต้องกลัวอะไร ไม่มีหนี้ ไม่มีห่วง ไม่อิจฉาริษยาใคร ผมฝันเห็นนางฟ้าทุกคืน 5555”

อุ๊บะ!!! คำตอบของพี่ท่านเล่นเอาผมแทบไม่เชื่อหูตัวเอง

ว่าจะออกจากปากของชายที่ใคร ๆ ที่พบเจอคงตัดสินว่าเป็นคนบ้า

“แล้วทำไมต้องถือถุงถ่านไว้ตลอดด้วยละพี่” น้องพารายังไม่สิ้นสงสัย

“เอาไว้กินท้องจะได้ไม่เสีย และตอนเด็ก ๆ ครูมักด่าว่าผมไม่เอาถ่าน 5555” เขาตอบพร้อมยิ้มอวดฟันดำ

ผมขับรถที่ยังผ่อนไม่หมดออกจากปั้ม

ด้วยความรู้สึกเหมือนโดนหมัดซ้ายสวนเข้าปลายคาง

พารากดปุ่มลดกระจกลง ยกมือตะโกนบอกบ้าย บาย ๆ

นึกขอบคุณพี่บุญลือ ที่ทำให้ผมรู้ว่าใครกันแน่ที่บ้า

ที่มา : ‎เชิดพงษ์ แก้วเอ้ย